We horen het overal: tennis is een mentaal spel. Spelers, coaches en de media zijn het erover eens dat de strijd tussen de oren vaak de doorslag geeft. Toch wordt het mentale aspect op de tennisbaan nog te vaak aan het toeval overgelaten. Terwijl trainingssessies gedomineerd worden door techniek en tactiek, wordt van spelers verwacht dat ze de mentale druk in een wedstrijd zelf maar "uitvogelen".

Als KNLTB gelicentieerd tennistrainer en mental coach geloof ik niet dat dat realistisch of effectief is. Mentale vaardigheden zijn geen aangeboren talenten; het zijn vaardigheden die getraind kunnen en móeten worden. Net als een backhand of een service hebben ze herhaling nodig. Een speler zou in een wedstrijd geen mentale barrière moeten tegenkomen die hij in de training nog nooit heeft getackeld. Wedstrijden zijn niet de plek om mentale vaardigheden voor het eerst te ontdekken – ze zijn de plek waar die getrainde vaardigheden op de proef worden gesteld.

Ik ben EliteMind gestart om tennissers van elk niveau te helpen die worstelen met spanning, stress en angst tijdens wedstrijden. Mijn doel is simpel: jou beter voorbereiden, zodat je binnen je eigen talentniveau kunt groeien, meer zelfvertrouwen ervaart en bovenal het plezier in het spel behoudt.

Deze passie komt voort uit een persoonlijke ervaring die mijn kijk op de sport voorgoed heeft veranderd:

"Toen ik een jaar of tien was, begon ik met tennis. Het bleek al snel dat ik aanleg had; binnen een paar maanden versloeg ik kinderen die al jaren trainden. Ik herinner me een dubbelspelwedstrijd tegen een jongen die veel ouder en groter was. Tijdens de warming-up sloeg ik een van de beste backhands van mijn leven, maar hij retourneerde hem met speels gemak.

Op dat moment knapte er iets. In mijn hoofd besloot ik dat ik geen schijn van kans had. Ik voelde me bezwaard tegenover mijn partner en mijn gedachten werden negatief en veroordelend. De spanning nam het volledig over. Ik werd zo onzeker dat ik na een paar games in de wedstrijd opgaf en iemand anders mijn plek liet innemen. Ik stopte daarna zelfs volledig met tennis en pakte het pas op volwassen leeftijd weer op."

Mijn verhaal is helaas niet uniek. Dagelijks worstelen junioren en volwassenen met precies diezelfde prestatiedruk. Die ervaring van dat tienjarige kind is nu mijn grootste motivatie.

Samen bouwen we aan die mentale stabiliteit, zodat je niet langer blokkeert onder druk, maar met rust en focus kunt tennissen. Want op de baan sta je er misschien alleen voor, maar je hoeft het mentale proces niet alleen uit te vogelen.